FWP

‘Let your worries fly away like leaves, in this autumn breeze’

Sinds begin van deze zomer woon ik in een heel groot huis, met jawel 46 anderen! Misschien klinkt het als iets verschrikkelijks maar het leek mij helemaal geweldig. Hoe tof zou het zijn, om ieder, zoals je diegene kent, te portretteren? Gewoon zoals iemand écht is. Zoals ik mijn huisgenoot zie? 

Thinking, thinking, yes yes.
Daarbij kan ik niet stoppen met nadenken over fotografie en alles hier om heen. Ik denk veel. Mijn muur in mijn kamer hangt overvol met teksten, uitspraken en heel veel plaatjes. Mijn hoofd is constant bezig met fotografendingen die ik mij af vraag, met bijvoorbeeld, hoe fotografeer ik iemand hoe ik diegene echt zie? Ik geloof dat iedereen een persoon op een andere manier ziet. Soms zie je een serie op het geweldig enorm grote internet waarbij verschillende fotografen onafhankelijk een persoon fotograferen. Geen foto is het zelfde.

Maar hoe goed moet je de persoon kennen voordat je de foto’s maakt die het zijn? Lukt het met een kort gesprekje, ‘hi, hoe is het? Waar kom je vandaan?’ Of is er meer dan dat nodig? Is het zo dat we onze dichtbije naasten beter kunnen fotograferen, of juist niet? Hoe open moet de geportretteerde zich stellen om bij dat resultaat te komen? Hoe ben ik als ik iemand fotografeer? Is het een drempel om jezelf, als geportretteerde, te tonen hoe je echt bent? Weten we wie we zijn?

Runa
Vanaf het moment dat ik in dat enorme huis woon, ken ik Runa. Ze is mijn buurmeisje, maar inmiddels zijn we enorm goede vriendinnen. Zo stormen we bij thuiskomst, als eerst elkaars kamer binnen dan dat we naar ons eigen kamer gaan.
Runa leek mij altijd al een heel fotogeniek persoon, ze is zoals ze is, het is Ruun. Op de manier zoals ik haar ken, vrolijk, leuk, gek, creatief en serieus als het moet. Zou het lukken om haar zo vast te leggen als ik haar zie?

Inmiddels is de reportage een tijdje geleden gemaakt en dit zijn de resultaten. Laat je weten wat je er van vind?

 

Delen